Weer thuis

Zo, we zijn weer thuis! Vorige week zondag werden we op Schiphol onthaald, alsof we celebrities waren. Onze familie en vrienden stonden te juichen met vlaggetjes. Dat is nou eens leuk thuiskomen. De vlucht viel allemaal reuze mee en gelukkig hadden we alle bagage meegekregen.

We konden zondagavond lekker weer in ons eigen huis slapen. De koelkast was gevuld met allemaal lekkere dingen en voor hollandse afbakbroodjes voor het ontbijt was ook gezorgd door Benjamin. Ons huis hadden we verhuurd. Na 2 daagjes flink schrobben was het huis ontsmet en voelde het weer als thuis. De rest van de week hebben we besteed aan het uitpakken van de koffers, dozen naar boven verhuizen. Ook hebben we een babykamer uitgezocht. Met pech langs de weg gestaan met ons autotje, en daarna toch nog door naar Ikea.

We zijn blij om weer thuis te zijn. Ook al zagen we er een beetje tegenop. Nu weer in Amsterdam op de fiets tussen de narcissen en krokusjes, lijkt ons Amerikaans avontuur wel een droom! Je wordt in beslag genomen door de dagelijkse dingen, die weer moeten gebeuren en je went zo aan je oude situatie.

Afgelopen maandag ben ik weer begonnen met werken bij Randstad. Daar had ik hartstikke veel zin in. Een half jaar niets doen is precies lang genoeg. Het is leuk om weer iedereen te zien en je weer nuttig te voelen. Jurgen begint woensdag weer met werken, die moet nog even bijkomen van zijn half jaar hard werken in zijn bezemkast zonder ramen. En dan nog een maandje werken en dan gaan we een weekje naar Gran Canaria. Daar heb ik nu al zin in, om als een hippo op een strandbed in de zon te liggen.

Maar nu eerst.... aan het werk en iedereen die we zo lang niet gezien hebben weer zien en spreken.

De laatste week is aangebroken

Het is maar goed dat we naar huis komen, want dat bloggen doen we niet zo vaak meer. Dus hoe kunnen jullie dan van onze avonturen op de hoogte blijven?

Dus nu schrijf ik nog snel een bericht met een update van de laatste gave dingen die wij hebben gedaan. En nog gaan doen.

Wat fijn is, is dat wij weg gaan op het moment dat we het het leukste hebben. Ik vind dat altijd goed, want dan heb je een goede herinnering aan je verblijf. Na een half jaartje hebben we ons leventje hier toch wel op de rit. We hebben leuke vrienden en bezigheden. Op Jurgens werk gaat het allemaal heel goed. Wat bezoekers betreft zijn we ook hartstikke verwend. Doordat alles zo leuk is vliegt de tijd voorbij. We zijn beiden blij om naar huis te gaan, maar als we nog een paar maandjes hadden moeten blijven, was dat ook leuk geweest :-)

Ik heb onlangs nog meegedaan aan een workshop taarten bakken. Als je in New York bent, kan ik dat iedereen aanraden. Ik heb de lekkerste Lemon Merengue Pie gebakken ooit! Ook de chocolate-raspberry Pie was een succes.

Het paasweekend was voor ons het laatste weekend hier in the states. We hebben nog even flink geshopt voor Jurgen om onze dollars op te maken. (Ik heb doordeweeks tijd genoeg om voor mezelf te shoppen) Op zaterdagavond hadden wij kaartjes voor Aretha Franklin in the Radio City Music Hall. Het was een geweldige ervaring.

Op paaszondag was het bij ons prachtig weer. Strak blauwe lucht, zonnetje en bijna geen wind. Het was nog wel maar 6 graden, maar toch heerlijk om een wandeling te maken in ons favoriete park: Rockefeller State Park.

's Avonds werden we luxe opgehaald door Jurgen's collega en zijn vrouw. Zij hadden ons uitgenodigd voor een dinnercruise in Manhattan. Heerlijk eten, terwijl je geniet van de skyline van New York. Je ziet alle highlights van the City. Aan het einde stopte we nog even bij the statue of Liberty om daar nog wat foto's te maken. Het was echt de perfecte afsluiting van ons laatste weekend.

Deze hele week werkt jurgen zich nog in de ronte om zoveel mogelijk af te ronden. Gelukkig heeft hij een goede band opgebouwd met zijn collega's, zodat een verdere online samenwerking vlekkeloos zal verlopen. Ik ga me bezighouden met de afronden van onze prive-zaken hier. De inboedel is verkocht en die wordt donderdag opgehaald.De auto doneren we aan een goed doel, dus die wordt vrijdag opgehaald. Mijn uitdaging wordt om al onze bagage in 3 koffers te proppen!!!
Aanstaande vrijdag gaan we met een stel vrienden en collega's een hapje eten en daarna lekker een borrel drinken. (voor sommige een alcohol vrij biertje)

Zaterdagavond worden we gebracht naar het vliegveld om daar afscheid te nemen van dit oh zo gekke maar ook leuke land. Tot over 6 nachtjes!!

Over vlees inpakken, sleeen, basketballen & snowboarden (geschreven door Jurgen)

Omdat we al weer bijna terugvliegen, gebruiken we elk vrij moment om nog meer Amerikaanse cultuur op te snuiven. Je zou bijna geen tijd meer hebben om een blog bij te houden... We hebben de TV wel gehad en van werkcultuur en gezondheidszorg weten we ook alles al, maar wat de Amerikanen echt goed kunnen dat is lol maken. Dus we zijn er nu op uit om zoveel mogelijk lol te maken, en dat gaat prima!


We hebben laatst een 'nieuw' gedeelte van NYC ontdekt, het 'Meat Packing District' (vlees inpakken). Rebecca ging daar ergens naar de kapper en kwam erachter dat er allerlei toffe marktjes, clubs, cafes en restaurants in de buurt zijn. De buurt staat vol met oude pakhuizen die omgebouwd zijn, maar zonder de fabrieksachtige hout- en metaal- en betonsfeer te verliezen. Het ziet er prachtig uit, zie deze foto hiernaast. En verder kunnen jullie hier nog wat fotos bekijken. We kwamen daarna toevallig langs de Buddha Bar geroffeld en we hebben daar echt heerlijk gegeten. Er was ook een serveerster die me een acupunctuur behandeling tegen de hoofdpijn heeft gegeven, want een restaurant mag geen paracetamol uitdelen hier --- stel je voor dat je er dood van gaat --- maar tegen acupunctuur hebben ze gelukkig geen regels. Het hielp trouwens prima.

En toen, en toen, toen ging het heel hard sneeuwen! Er zijn hier allerlei bergen en heuvels, dus Rebecca bedacht dat we gingen sleeen. Het resultaat is het filmpje hieronder en hier staan ook nog wat foto's.


Als je denkt dat we door de week 's avonds vroeg naar bed gaan dan heb je het niet goed door. We gingen vorige week naar Madison Square Garden om een wedstrijd van de New York Knicks te kijken (basketbal). Dat was ook een geweldige belevenis. Zie de foto's.
De Knicks hadden ook nog gewonnen voor het eerst sinds tijden, dus het was een prima sfeer.

Dit weekend was helemaal de bom: snowboarden in Windham. We sliepen in een prachtig cool Victoriaans huisje, waar 's ochtends de herten mee kwamen ontbijten.
Er lag een heleboel sneeuw en ik heb heerlijk gesnowboard, maar ik mistte wel mijn maatjes op de piste hoor. Sjonge sjonge. Samen brappen doe je niet alleen. Hier zijn de foto's van het weekend.

Groetjes!

Happy New Year en het verhaal van de appelflap

Gelukkig nieuw jaar allemaal!
Zo hebben jullie de feestdagen overleefd? Alle buikjes mooi rondgegeten? Het was voor ons wel gek om de feestdagen zo ver weg te vieren. En ook al is alles hier mooi versierd en hebben we een megakerstboom. Het was moeilijk te beseffen dat het kerst was. Gelukkig was Jurgens moeder op bezoek met haar vriend. Er lagen allemaal pakjes onder de boom :-) We hebben er een gezellig feestmaal van gemaakt. In Amerika wordt alleen eerste kerstdag gevierd. Iedereen moet tweede kerstdag gewoon weer werken. Gek he. Daar hebben we in Nederland maar mazzel mee.

En toen kwam oudejaarsavond. Hoe aanlokkelijk het ook leek, wij hadden geen behoefte om tussen al die honderdduizende mensen op Times Square te staan in de vriezende kou op oudejaars avond. Die bal die om 00.00 naar beneden valt kan je ook op tv zien hahaha. Hoog en droog.
We waren uitgenodigd bij vrienden in New Jersey om daar met een stel andere nederlanders oudejaarsavond te vieren. Dat hebben we ook gedaan.Lekker nederlandse oliebollen eten en nederlands kletsen. De weg ernaar toe begon alleen minder goed (voor Jurgen dan)

We waren zoals altijd te laat vertrokken. Iedereen moest een voorgerecht en een nagerecht meenemen. Wij hadden Jellypudding gemaakt. Alleen ook te laat! Die jelly moet namelijk 2 uur opstijven in de koelkast. Niet zo slim, als je nog een uur in de auto moet. Zo goed als het kon hebben we de jelly in de achterbak vastgezet en gingen we op pad. Aangezien je hier bij de supermarkt geen wijn of andere alcohol kan kopen, moet je naar de liquorstore. Dus dat gingen we nog "even" doen voor we echt vertrokken. Nou wil het zo zijn dat iedereen op oudejaars avond een glaasje alcohol wil drinken. Na eeuwig in de rij te hebben gestaan was de buit binnen.
Ik zat in de auto te wachten en kon vanuit de achterspiegel zien hoe een dief even hardhandig tegen de grond werd gewerkt door de beveiliging. Ze stonden met hun voet in zijn nek! Bah, dan blijf je wel stilliggen. Not a pretty sight.

Eindelijk op weg. Aaaah de tank was leeg, dus nog vlug even tanken. Bij het tankstation ging het allemaal niet zoals Jurgen het wilde. Jurgen is moeilijk boos te krijgen. Maar die man bij het tankstation haalde het bloed onder zijn nagels vandaan. Toen het tanken eindelijk lukte, stopte de machine er na 2 seconden weer mee. Die man had voor 9 dollar ipv 9 gallon afgerekend. Toen was de maat vol bij Jurgen. Ik keek mee over de bestuurdersstoel en was een appelflap aan het eten. Jurgen sprong woedend in de auto en gooide het zakje met appelflap op het dashboard. Hij scheurde met piepende banden weg. Het enige dat ik kon doen was keihard lachen! Want Jurgen was met zijn bil midden op mijn appelflap gaan zitten! Hhaahaha! Met zijn nette kleren aan. Ik kon niets zeggen zo hard moest ik lachen. Na een paar honderd meter kon ik het eindelijk vertellen. Jurgen zag de humor er niet vanin en graaide onder zijn kont en zwaaide het restant appelflap door de auto. Nu zat er ook appelflap op de ramen! Hahaha ik was nog steeds aan het lachen. Wat een grap. Bij het volgende tankstation stopte jurgen en stapte uit om de schade te bekijken. Het was net een tekenfilm. Jurgen die rondjes draaide en zijn achterste wilde bekijken, terwijl die driehoek van die appelflap nog vrolijk aan zijn bil plakte. Het is me gelukt om Jurgen te calmeren en te overtuigen dat we niet weer naar huis moesten om andere kleren te halen. We waren ondertussen al 45 minuten te laat. Met een plakkende broek vol met kruimels zijn we op weg gegaan naar New Jersey. Elke keer als ik naar Jurgens hoofd keek, moest ik weer lachen. Jurgen, kon er pas na een uur of 2 om lachen. Nadat we op het feestje aangekomen samen de badkamer waren in gesneaked en ik zorgvuldig zijn broek heb schoongemaakt. Jammer dat er geen fotos van zijn het zou geweldig zijn geweest. Want dit is zo'n verhaal waarvan ik zeg: Moest je bij zijn!

The holidays are coming (Jurgen)

Joep!

Kennen jullie die Coca Cola reclame met die vrachtwagens vol met lichtjes? Zo is het nu hier in Amerika. De "Holidays" zijn begonnen! Dat betekent dat alles verlicht is zoals je alleen in Den Ilp zou kunnen verwachten in Nederland. Het is eigenlijk wel heel gezellig. En weet je wat grappig is, de Amerikanen versieren hun huizen met meer stijl dan ons. Alle aandacht wordt eraan besteed. Het weerbericht verteld om het uur wanneer het een goed of slecht idee is om je ladder tegen je huis te zetten. Ons gebouw zit ook gezellig onder de lichies.

Je moet wel ff de radio uit doen en geen televisie kijken om een allesvernietigende kooplust te kunnen onderdrukken :-) Daarom zijn we ook lid geworden van Netflix. Je kan online films in je wachtlijstje zetten, en dan krijg je de DVD's per post (twee per keer). Als je er 1 terugstuurt (port betaald), dan krijg je de volgende uit je wachtlijst. Het sneeuwt bijna elke dag nu, dus we zitten 's avonds lekker een filmpie te kijken (zonder de reclame).

Vandaag gaan we ook een kerstboom kopen. We hebben de allerlelijkste en allergoedkoopste kerstballen van de straat gehaald en bij IKEA gekocht. We gaan proberen om de boom zo kakofonisch koeilelijk te versieren dat het mooi is. We hebben ruimte zat voor een giga boom, dus ik hoop dat we een grote kunnen vinden voor onder de 1.000.000 dollar.

Morgen misschien de Big Apple weer in. Er zijn op dit moment vier keuzes voor vrijetijdsbesteding:

• Wandelen in ons bos met meer aan het eind van de straat
• Netflix kijken
• New York onveilig maken
• Rondscheuren in onze fantastische Ford

Niets mis mee! Wat we dus echt missen uit Nederland is onze familie en vrienden. Wat een verrassing ;-) Maar het is toch anders als je je het realiseert. Jullie zijn ons echt veel waard!

Hier is nog een filmpje van mij:

En dit zijn mijn nieuwe schoenen:


Smakkerd!

God bless America (braak, braak)

Dat is de sticker die op veel auto's is geplakt. Iedere keer als ik het zie krijg ik braakneigingen. Die amerikanen met hun grots SUV's die daar rondrijden en Amerika zo geweldig vinden. Al Gore heeft aangegeven dat we beter op moeten letten op het milieu. Ik geloof dat die boodschap hier nog niet helemaal is doorgedrongen. Begrijp me niet verkeerd: ik ben hier niet ongelukkig. Maar er zijn wel veel dingen die hier zo anders gaan, dat ik er nog niet helemaal aan gewend ben.

Auto's
Een kleine auto is hier een Toyota Camry. Als ik aan mensen uitleg dat wij thuis in Nederland een Renault Clio hebben, dan weten ze ten eerste niet wat dat is. En als ik dan uitleg dat die auto iets kleiner is dan de nieuwe minicooper, dan geloven ze dat gewoon niet. Zo'n kleine auto? Wat kun je daar nou mee? Waarom zouden ze die auto's maken. Een normale auto is dus een SUV oftewel zo'n gooise bak. Die slurpen natuurlijk heel veel benzine. Maar dat maakt niets uit, want de benzine is hier toch goedkoop.

Verwarming
Ons huis heeft in elke kamer een verwarming. Het hele appartementcomplex wordt tegelijk verwarmd. (Stadsverwarming) Maar we hebben geen thermostaat ofzoiets.
Als we het warm hebben moeten we een raam open zetten!De verwarming staat hier veel te hoog. Dit betekent dat we dag en nacht het raam open hebben in alle kamers. Hoezo energie besparen? Ik kan makkelijk met mijn zomerkleren in huis rondlopen. Ons huis heeft stoomverwarming. Door de buizen wordt warme lucht/stoom geperst. Kennen jullie dat geluid als je een stoomstrijkijzer aanzet en je gaat strijken? Nou zo klinkt onze verwarming dus ook. De eerste keer dat hij aanging, midden in de nacht op de slaapkamer, schrokken we wakker. We dachten dat er ergens een gaslek was!

Betalingsverkeer
Het betalingsverkeer in Amerika gaat nog veel met cheques. Ja jullie horen het goed. Die ouderwetse papiertjes die je naar de bank moet brengen. 1x in de 2 weken krijgen we per post een cheque binnen van IBM. Die breng ik vervolgens naar de bank toe. Dan duurt het ook nog eens 5 werkdagen voordat je over het geld kan beschikken. De huur moeten we per cheque betalen en als het even kan alle andere rekeningen ook. Gelukkig kun je ook veel via de telefoon doen. Maar cheques worden nog levendig gebruikt.
We kunnen wel online bankieren. Dat hebben ze wel. Je hoeft je alleen maar aan te melden op de website met je banknummer. Vervolgens maak je een wachtwoord aan en tadaaaa. Je kunt online bankieren. In nederland heb je daar of een apparaatje voor nodig om een veiligheidscode in te toetsen. Maar nee hier gaat het alsof het je emailaccount is. Laten we hopen dat dat maar goed gaat!

Bars/pubs
Iedere bar of cafe hier heeft minimaal 6 flatscreens die aan staan. Om de tv staat een ander sportkanaal op. Dus als je even rondkijkt in de pub kijk je een paar minuten naar ijshockey, football, baseball en bv freefighting. Het is hier heel normaal. Als je als bar geen tv hebt, heb je ook geen klandizie. Jurgen en ik (maar vooral ik) vinden het maar ongezellig. Aangezien Jurgen's aandacht ook naar die tv's wordt getrokken. Mensen kletsen ook veel minder met elkaar. Het is sociaal geaccepteerd om aan de bar te staan met je "vrienden" en bier te drinken en samen tv te drinken.

Zo dat was even wat ik jullie wilden vertellen. Het klinkt misschien heel negatief. Maar het is hier eigenlijk ook wel heel erg mooi. Behalve dat Amerikanen geen smaak hebben en ik heel goed snap waarom ze dol op Amsterdam en Europa zijn. De omgeving hier in Westchester is echt prachtig. Elke dag verbaasd het me weer. Zoveel ruimte, zoveel bomen en bossen en meren. Zoveel wegen, dat als de een vast staat, je gewoon de andere snelweg pakt. Echt die natuur, ik wou dat ik een camera bij me had en elke dag een filmpje kon maken, van bijvoorbeeld de route naar Jurgen's werk.
Voor mensen die op de veluwe wonen of wat verder uit de randstad, klinkt dit misschien wel bekend. Maar voor iemand die Amsterdam gewend is.....het gewoon Waaauw.

We leven nog!

Het is een hele poos stil geweest op onze blog. Maar hier ben ik weer. Wees gerust met ons gaat alles prima.

Langzaam maar zeker vinden we onze draai in het land van de hamburgers. Jurgen heeft een gave judoclub gevonden waar hij zijn energie in kwijt kan. En ik heb mijn sportschoolvriendinnen, waarmee ik New York City onveilig mee maak! Kijk maar. Hier sta ik met Ana en Hellen bij the Naked Cowboy. Het was ongeveer 8 graden en deze meneer stond daar in zijn onderbroekje op Timessquare te poseren en gitaar te spelen. Not my type of guy, maar toch altijd leuk voor de foto toch? Hihihi

Jurgen en ik proberen 1 doordeweekse avond per week naar the city to gaan. Op 31 oktober was het Haloween. In Manhattan was een grootse parade die van downtown naar uptown ging. We zijn meteen na Jurgen's werk hop in de trein gesprongen. De haloweenparade had veel weg van de carnavals optochten in Limburg en Brabant. Alleen lopen de meiden hier allemaal in van die sexy kamermeisjes en catwoman outfits rond. We hebben zelf zo'n bunny gezien uit Bridges Jones Diary. (Dat ze daar in dr ondergoed op dat feest aankomt als enige) Zelf waren we niet verkleed. Ik had nog ff snel twee maskers gekocht voor het geval we de enige zouden zijn die niet verkleed waren...

Onlangs hebben we een leuke avond gehad in the Bronx. Via the lunchclub meetup kun je je aanmelden om met andere mensen leuke dingen te doen. Oa brunchen, musea bezoeken, uiteten gaan, naar parties of movies. Wij gingen naar het Bronxmuseum toe. Het was een speciale avondopening en het thema was hiphop. Jurgen houdt daar wel van. De andere mensen die er heen gingen leken ons wel aardig. En inderdaad. Zo zie je dat je een hele gezellige avond kunt hebben met 6 complete vreemden. Het museum viel zwaar tegen, het is absoluut geen aanraader. Maar het etentje was heel enerverend. Aan het einde van de avond hebben we wat nummers uitgewisseld en sprongen we weer in onze auto op weg naar huis. Wat heerlijk zo'n auto als het kouder wordt.


Gister hebben we Brooklyn Heights onveilig gemaakt met onze bolide. Na wat rondjes rijden en wat gezoek, vonden we dan toch de leuke hippe buurt en als cadeau ook nog het brooklyn Heightsparc met een prachtig uitzicht over Manhattan en het vrijheidsbeeld.

Brooklyn Heights

Klik op de foto van jurgen voor het webalbum met alle foto's. Binnenkort schrijf ik meer berichten, dat beloof ik.

Foto's van een dagje Jardin Botanique de Montreal

Gisteren was echt een mooie dag. Strak blauwe lucht, veel zon en een aangename temperatuur. Op mijn gemakje heb ik op het terras buiten in de zon ontbeten. Daar heb ik het lumineuze idee gekregen om naar de Jardin Botanique te gaan.

Dat was wel een heel goed idee. Deze botanische tuin is een van de grootste botanische tuinen in de wereld. BEKIJK ALLE FOTO'S VAN MONTREAL HIER IN ONS WEBALBUM

Het zonnige Montreal

Nou we zijn in Montreal aangekomen. Gister hebben we een auto gehuurd en zijn we op ons gemakje gaan rijden. Het is ongeveer 6 uur rijden naar Montreal. Bij het autoverhuurbedrijf hadden we goedkoopste en kleinste auto gehuurd. Maar gelukkig hadden ze die niet en kregen we een hele lekkere luxe uitvoering.

De route was eigenlijk alleen maar rechtdoor rijden. Onderweg kwamen we nog langs Albany waar Benj een half jaar heeft gewoond. Vanaf daar ging de route 3 uur lang door een national park heen. Het was er echt prachtig! Heel veel bergen/heuvels en daar reden wij doorheen. De bomen hebben hier bijna alle kleuren van de regenboog. Veel rode/roze en gouden blaadjes. Het was moeilijk om niet steeds oeh en ah wat mooi te zeggen.Het leek wel of we door een schilderij reden. Maar jongens, dat zijn wel van die momenten dat je denkt: ik wou dat mijn hele familie en al mijn vrienden hier ook in de auto zaten, zodat ze konden zien hoe prachtig mooi het hier is! We hebben al rijdende wel foto's gemaakt. Het is nog maar de vraag of dat gelukt is.

De auto had ook cruise-control. We hebben denk de hele weg op cruise-control gereden. We kwamen geen kip tegen onderweg. Met cruise-control stel je de snelheid in die je wilt aanhouden. Maar als je bijvoorbeeld remt, dan gaat hij van de cruise-control af. Als je dan wilt dat de auto weer die bepaalde snelheid gaat aanhouden, druk je gewoon op het knopje. En dan ineens schiet de auto vooruit!!! Hij begint te accellereren alsof je in en raket zit. Hahah. Ik vond het een geweldige ervaring. Het grappigste is dan nog wel, dat die auto zo hard gasgeeft terwijl jouw eigen voeten het gaspedaal niet aanraken. Net alsof je in de botsauto's zit.

Nu zitten we buiten in het zonnetje op het terrasje van ons hotelletje (Hotel de Paris heet het. We hebben lekker koffie met croissants gehad. MMMMMMM ik heb echt een vakantie gevoel. Jurgen is het programma van de conferentie aan het doornemen om te zien,naar welke workshops hij allemaal heen wilt gaan. Voor mij is het deze week vakantie, maar voor Jurgen is het keihard werken. Maar goed dat zijn werk zijn hobby is :-)

Montreal is een stad waar Jurgen en ik ons meteen thuis voelde. Het heeft Europesche uitstraling en de mensen zijn ook anders dan de amerikanen. Het lijkt op veel plekken ook op Parijs met allemaal leuke straatjes met boetiekjes en cafeetjes. Vandaag hebben Jurgen en ik nog samen de tijd om de toerist uit te hangen en dan ben ik de rest van de week op mezelf en mijn creditcard aangewezen!

Nou jongens en meisjes, ik moet de laptop dichtdoen van Jurgen. We gaan verder van het zonntje genieten hier in Canada.

We have a car! Whoepeejee!

Yesterday we went to pick up the car in New Providence and we also visited Jurgens friend Joe in Berkely Heights.

We hebben de auto kado gehad van Dennis en Lieve. Die kent Jurgen van zijn bezoek aan Bell Labs vorig jaar. Dat zijn nog eens kado's!
's Avonds zijn we lekker met de Dennis en Lieve en de kinderen (Judi, Hanna & Ester) uit eten gegaan bij een India's restaurant. Op zondag heb ik het idee bedacht om naar Stamford te gaan. Dit is een plaats aan de zee. Na lang zoeken vonden we de zee. Toch was het een teleurstelling. I guess dat niet alles hetzelfde is als Bloemendaal en Scheveningen.
Hier zijn wat foto's van het weekend. Klik hier voor ons webalbum.

Zonnig weekend

Afgelopen weekend hebben we een auto gehuurd en zijn we op pad gegaan om de omgeving te verkennen. Jurgen achter het stuur en ik met de kaarten op schoot.Ons doel was om wat garage/yard sales te bezoeken om de laatste leuke accesoires voor ons huisje te vinden. Een garagesale is een rommelmarkt in je eigen tuin of garage.


Langs de grote weg hangen allerlei borden en wegwijzers om je naar die bepaalde garagesale te lokken. Goedgemutst en blij dat ik White Plains ontsnapt was reden we door Westchester County. We zagen een bord met Tagsale en sloegen links af. Meestal volg je de weg tot je weer een bord ziet met aanwijzingen.Toen we dit deden kwamen we geen yardsale tegen. Maar na 3 mile te crossen door de bossen, kwamen we bij het bovenstaande meer uit.
Klik op play om het filmpje van onze route te zien.

We hebben echt garagesale gehopt! Het grappige is dat we steeds weer dezelfde mensen tegenkwamen die ook van sale naar sale hopte. Afdingen, dat vinden die amerikanen maar raar. Ik overblufte de arme verkopers steeds door met een hoopje artikelen aan te komen lopen en te zeggen: i'll take this for $1,-. Het zit niet in ze om tegen te sputteren of om veel te onderhandelen. Haahah die sukkels. De achterbak en de achterbank puilde op een gegeven moment uit van de spulletjes. In de tussentijd hadden we nl.ook nog onze nieuwe huge tv opgehaald bij een collega van Jurgen. Moe en voldaan hebben we onszelf aan het eind van de dag getrakteerd op een hamburger bij Aplebee's.

Klik op de onder staande foto om alle foto's van het weekend te zien. Deze foto

Volunteer at the WP hospital??

Het alweer een poos geleden dat ik een bericht heb geschreven. Niet dat ik geen tijd had! Als je weinig doet, heb je ook gewoon weinig te melden. Haha. Dat valt best wel mee hoor.

Ik heb sinds lange tijd niet zoveel gelopen als hier. Niet dat ik marathon afstanden afleg, maar lopen is toch iets anders dan fietsen. Zij die mij goed kennen weten dat ik het liefst de fiets neem, zelfs al is het maar om naar het einde van de straat te komen. Die reclame NIET LOPEN, past prima bij mij.
Als je geen ander vervoersmiddel hebt dan de benenwagen, dan moet je wel. We hebben wel erg geluk gehad met het weer. Tot gisteren is het elke dag rond de 25-27 graden celsius geweest. Dat is geen verkeerd wandelweertje.

Het voordeel van wandelen is dat je wel overal kunt stoppen om te kijken. Ik heb ongeveer heel White Plains gezien. Een van mijn tussenstops was het White Plains Hospital. Het leek mij leuk om in het ziekenhuis te gaan werken als vrijwilliger. Bij het ziekenhuis aangekomen werd ik hartelijk ontvangen door een vrijwilliger (dat stond op haar badge). Ik werd doorgestuurd naar de balie (vol met vrijwilligers)om mij te registeren. Bij de balie aangekomen schrok ik wel weer even en kreeg een dejavu naar het zeepaardenballet. De balie werd bemand door dames met watergolf en blauwspoelinkjes. Ze leken allemaal op Grandma Jetta. Je weet wel die oma met die dikke bril uit die serie The Nanny?
Toch heb ik besloten om me aan te melden. Wie weet is er op een andere afdeling een vrijwilliger werkzaam die niet uit het geboortejaar 1920 of lager komt ;-) Let's hope so.
Als het goed is wordt er begin volgende week contact met mij opgenomen. Dan moet ik langs komen voor een interview. Daarin kan ik aangeven wat ik wil (patientcare or nonpatientcare).Daarna wordt er een bloedtest gedaan en een tbctest. Als dat allemaal ok is, dan kan ik beginnen. Hopelijk is dat voor 2008!

Werkplek (door JJV)

Hoe is het nu om in de U.S.A. te werken? Hoe is het om bij IBM's T.J. Watson Research Lab te werken? Hoe is het om met de bus naar je werk te gaan in White Plains, New York? en weer terug? Jahahaha... dat is voor u de vraag, en voor mij de weet. Nou. Het is allemaal precies hetzelfde als in Nederland, maar dan net helemaal een beetje anders.

Voorbeeldje: in de bus in Nederland praat helemaal niemand met elkaar. Zowel 's ochtends als 's avonds rusten mensen uit in de bus. Ze vallen zelfs in slaap. In Amerika is de bus juist het moment om wakker te worden. Het lijkt wel of ze op hun werk uitrusten om juist in de bus helemaal uit hun dak te gaan. Ik zit doodmoe in de bus, maar ik luister uiteraard geinteresseerd mee met de dikke dames. Er wordt gezongen, meegezongen met de iPod, over sex gepraat en over stoute managers. Ik heb verslagen gehoord over hoe je je oude Sam Cooke platen op je iPod moet zetten (zelfs als je digibeet bent), hoe een oude dominee nog steeds achter de dames van het gospelkoor aan zit, welke nagelstudio het beste is en wat iedereen voor Halloween voor pakjes aan doet. De enige die stil is dat is de buschauffeur.

Wat ook opvalt is dat ik makkelijk in de stoeltjes pas, maar de meeste van mijn medereizigers hebben er anderhalf tot twee van nodig om hun ruime zitvlak over te verdelen. De grootste fout die je dan ook kunt maken is om in een lege bus de middelste van drie stoeltjes te kiezen. De kans is dan groot dat je twee haltes later tussen twee goed gemutste en evenzogoed gevulde dames klem komt te zitten. Blijf dan nog maar eens serieus maar ontspannen voor je uitkijken...

Aangekomen op de werkplek ziet er leven er weer helemaal anders uit. Hier lopen wat magerdere en gebaardere mannen rond die ik van het CWI ook gewend ben. De wereld is hier weer omgedraaid. Waar op het CWI iedereen met elkaar praat, is het bij IBM heel stil op de gangen. Werkelijk alle communicatie vind plaats via telefoon en internet. Als mensen communiceren, dan chatten ze of hebben ze een conference call. Email is voor de serieuzere zaken zoals regelementen en contracten.

Verder hebben ze hier ook een soort Arbo dienst. Het heet hier Ergonomics en werkelijk niemand snapt waar dat over gaat. Nagenoeg iedereen in IBM TJ Watson zit bijv. in een kantoor zonder ramen. Ik zit ook in de bezemkast, maar goed... iedereen zit in hetzelfde bezemkastje :-) Verder is de architectuur van de gebouwen bijzonder indrukwekkend. Lastig uit te leggen. Kijk hier maar.

Alles bij IBM is super strak geregeld. Er is veel administratieve overhead, maar je wordt overal bij geholpen en alles wordt je aangedragen. Alles is ook steeds op tijd geregeld en iedereen staat voor je klaar. Service zoals je niet in Nederland eigenlijk niet kan verwachten. Ook al moet ik zeggen dat ik nog steeds niet zo'n goede organisatie als het CWI ben tegengekomen. Ook nu niet. Wel moet je per dag gemiddeld 10 handtekeningen zetten zodat IBM nergens meer aansprakelijk voor is :-)

Het werk zelf is op het moment nog in de opstartfase. Ik doe eigenlijk waar ik zin in heb. Het lijkt erop dat dat zo gaat blijven voor deze zes maanden. Wat erg tof is is dat ik in een project werk waar tientallen wetenschappers tegelijkertijd aan werken. Het gaat om high performance parallel computing en het ontwikkelen van een nieuwe programmeertaal daarvoor. Het is erg multi-disciplinair en daarom super interessant. Wat niet zo leuk is, is dat de meeste mensen in het project veel minder geinteresseerd lijken te zijn in het tool support waar ik aan werk en meer in de high performance aspecten. Maar goed, voor niets gaat de zon op. We gaan ze wel even overtuigen! Gelukkig is mijn manager Frank Tip; die vind het allemaal prachtig.

Ik deel mijn kantoor trouwens met een toffe peer genaamd Zubin. Het klinkt inderdaad als een Pokemon figuurtje, maar het is juist een hele rustige, zelfverzekerde, en vriendelijke gast. Daar houd ik het wel een paar maandjes mee uit. Morgen komt hij bij ons eten.

Als ik thuis kom na een lange dag chatten, conference callen en presentaties geven dan zijn jullie helaas bijna allemaal al naar bed. Alleen Rob is dan nog wakker. Rebecca staat om de hoek van de lift om me te laten schrikken. Dan gaan we naar de sportschool of koken.

Deze twee weken waren zo omgevlogen. Dit weekend gaan we een oud brik ophalen van een ex-collega van Bell Labs. Dan zijn we weer mobiel. Ik zal de bus missen! We gaan ook even langs opa Joe (waar ik bij ingewoond heb vorig jaar).

De toedels!

Zeepaardjes ballet

Gister was het dan zover. Jurgen ging voor het eerst naar IBM en ik bleef thuis achter :-( Het voordeel van alleen thuis zijn is, dat je ook alleen achter de computer kan zitten, zonder dat iemand anders de laptop even nodig heeft.

Jurgen werd om 7.15 AM opgehaald door een collega. Uiteraard ben ik mee opgestaan om morele steun te geven en om zijn ontbijtje te maken. (anders heb ik helemaal niets te doen). Zodra hij weg was, sprong ik in bed met de laptop en mijn ontbijtje. Heerlijk!

Gauw checken of ik emails had ontvangen. Wat bleek... mijn GMAIL was kapot. Tenminste dat dacht ik, want er zaten maar 2 emails in! Ik ben wel blij om te lezen dat iedereen de blog leest. Maar goed, ik heb heerlijk gesurft en allerlei dingen uitgezocht.

Een van mijn voornemens is om vaak naar de sportschool te gaan. Tegen half 12 werd het tijd om uit bed te komen en eens naar buiten te gaan. Op het sportschema had ik al gezien dat ik te laat was voor alle sportklasjes voor die ochtend. Behalve voor de Aqua Workout. Nou dan doen we dat maar. Dit stond erbij als omschrijving: A challenging pool class incorporating both strength and cardiovascular work. In Nederland zijn er 3 verschillende soort aquagym: voor zwangeren, voor bejaarden en laatste versie is met fiets in het water. Dat is de pittigste.

De titel van deze blog had ook kunnen heetten: Vertrouw op je intuitie. Terwijl ik mijn spullen inpakte, zat er een stemmetje in mijn hoofd dat zei: ga niet naar Aqua workout, daar zitten allemaal bejaarden! Maar er zat ook een ander stemmetje dat me vertelde dat ik beloofd had om een workout te doen die dag. Dus heb ik het ene stemmetje verdrongen en liep de sportschool binnen. Bij het omkleden, was er nog weinig aan de hand. Maar toen ik het zwembad binnenkwam lopen, gingen de alarmbellen tocht echt wel rinkelen!

Daar stond ik dan in mijn badpak en zwembrilletje te staren naar een 15-tal bejaarde dames! Hi Love, how are you! Are you new here? What's your name? I am laura. (like I am interested!!!)Ik wilde meteen wegrennen en nooit meer terugkomen.Helaas was dit uit goed fatsoen niet meer mogelijk. (had ik het toch maar gedaan)Het was toch echt duidelijk dat ik ook voor de aquaworkout kwam. Iets anders was er in het zwembad op dat moment niet te doen. Met lood in mijn schoenen (die ik natuurlijk niet aan had) ging ik via het trappetje (dat deden al die oude badmutsen ook) het water in.

Het leek wel of ze een badmutsen parade aan het houden waren. Echt waar,ik snap niet waar ze al die mooie of lelijke badmutsen gevonden hebben. De badmuts op deze foto, was echt aanwezig. Het is jammer dat ik de fotocamera niet bij me had. Een groepsfoto was leuk geweest. Het moge duidelijk zijn, dat ik dit niet ben met een badmuts op mijn hoofd. Het is gewoon iemand van het internet.

De workout, was verre van challenging voor mij. We waren een stel zeepaardjes die rechtop liepen door het zwembad en af en toe een arm uit het water staken. Een echt zeepaardjes ballet was het. Ik heb het hele uur zitten tandenknarsen en me zeer suf gevoeld. Om de 5 minuten naar de klok kijken begon na een tijdje ook op te vallen.

Gelukkig heb ik het overleefd. Na 55 minuten, was de les voorbij en applaudiseerden we voor onszelf. Because: we really did a great job. Excellent! (wrarharhah jak)
De zeepaardjes veranderden weer in nijlpaardjes met een badmuts op en probeerden zich met goed fatsoen uit het bad te heisen, zonder dat er iets uit het badpak viel, dat andere mensen niet hoefden te zien. Zo: been there, seen it, done it. I'LL NEVER DO IT AGAIN!

De wijze les van dit verhaal is: luister altijd naar je intuitie. Als je eigenlijk al weet aan wat voor onheil je begint, doe het dan niet! Ik zal in ieder geval beter opletten.

Dagje New York

Gister zijn we voor het eerst naar the Big Apple gegaan.
Heerlijk op ons gemakje naar de trein en daar hop binnen 31 minuutjes sta je dan op Grand Central Station. De trein ziet er uit alsof hij als TGV gaat fungeren.



Vanaf Grand Central Station loop je zo naar Fifth Avenue. Daar aangekomen voelde ik me meteen thuis. Normale mensen en lekker veel winkels en eetgelegenheden.
Het idee was om er een ontspannen dagje van te maken. Dus zijn we maar gelijk een bagelshop ingestapt om lekker te lunchen.



We waren allebei nog een beetje kreupel van ons eerste bezoek aan de sportschool, dus liepen we op ons gemakje door naar The Empire State Building. Het uitzicht was geweldig. Volop zon en we hadden 20 mile view. Bekijk de foto's maar op ons webalbum

Onderweg naar Central Parc passeerde we en mega M&M shop. Met allerlei gave M&M dingen. Daar ga ik nog eens terug als ik mijn eigen debitcard heb ;-)

Op Time Square werden we aangesproken door een dude die ons tickets voor de NY comedy club wilde verkopen. Het was dezelfde club als waar Seinfeld werd opgenomen. We zijn erin getrapt en dus stond de NY comedyclub die avond op ons programma.
We hadden ons er beide weinig van voorgesteld. Dan kan het altijd meevallen... gelukkig was dat ook het geval. We moesten net zo hard lachen als al die amerikanen in de zaal. Ze blijken toch wel humor te hebben :-)

Moe en voldaan en ook een beetje aangeschoten van de Cosmopolitan cocktails die ik had gedronken, zijn we weer richting huis vertrokken. Hup weer in de trein met alle provinciaaltjes, die ook weer terug naar hun suburbje gaan om te slapen. En nu is het weekend!